Buscar  
Entrevista com Toni Lodeiro, autor do livro 'Consumir menos, vivir mejor'
Veu por Galiza, onde naceu, para presentar a súa obra, na que demostra que a calidade de vida pode acadarse a través do consumo consciente.
Vieiros | 2-2-2009 a las 10:34 | 1568 lecturas | 1 comentario
www.kaosenlared.net/noticia/entrevista-com-toni-lodeiro-autor-do-livro-consumir-menos-vivir-mejor
Compartir: Publicar en Facebook Publicar en Twitter Publicar en Meneame Publicar en Google Buzz Publicar en Technorati Publicar en Delicious Publicar en AlternativeWeb
[Traducción al castellano]

Toni Lodeiro estivo en Galiza presentando o seu libro Consumir menos, vivir mellor. Ideas prácticas para un consumo máis consciente, un volume de case 500 páxinas que recolle centos de alternativas para facer unha vida máis saudábel, respectuosa co medio e práctica, ligada a un consumo responsábel.

Aínda que podería empregarse como un manual de consulta onde resolver dúbidas, tirar exemplos ou ideas para facer unha vida máis satisfactoria e sinxela, hai quen o ten como libro de cabeceira e leuno enteiriño, recollendo os consellos máis pequenos e os meirandes.

O libro vai pola segunda edición (mércase en librarías e na web da Editorial Txalaparta, e, ademais, pode descargarse de balde e en .pdf aquí) e quere, segundo Lodeiro, facer saber que é ben doado vivir mellor. Pero sempre que se desexe, que se poñan en práctica, con ganas, unha serie de consellos que nos permitan vivir sen depender en exceso duns recursos xa sobreexplotados. A idea é non converterse en salvadores de ninguén, non xulgar, senón traballar por unha vida mellor, dende o pracer, pensando que ninguén vai mudar as cousas por nós, e pensar que "o que é bo para min, e bo para todo o mundo".

Vieiros: Un libro tan extenso (son case 500 páxinas) pode empregarse como manual de consulta para tirar del ideas concretas, ou pode lerse enteiro...

Toni Lodeiro: Pode, porque é moi fácil de ler, pola linguaxe sinxela que emprega. Non só pode ser tomado coma un libro de consulta, aínda que tamén, porque se poden consultar, puntualmente, ideas sobre hixiene, aforro de enerxía, viaxes... Calquera páxina do libro pode lerse mesmo no retrete, aos poucos, sen necesidade de lelo enteiro.

En que se baseou para escribilo? Nas súas experiencias?

Si, máis ben nas miñas vivencias. Hai bastantes anos cheguei á conclusión de que se podía vivir con menos e mellor. Había, e aínda hai, centos, por non dicir miles, de ideas prácticas, empresas, asociacións, iniciativas interesantes, propostas... xente facendo cousas con optimismo, de xeito positivo e acorde cos seus valores. Só precisamos unha pequena idea, un exemplo, dar unha ferramenta e achegar información de xeito positivo.

Cando vostede marchou de Galiza, non existían este tipo de alternativas no país?

Agora é cando están xurdindo. Cando eu marchei tiña 25 anos, e fixen o que se pode chamar unha migración cultural, porque en Galiza, naquela altura -hai cinco anos- era complicado atopar iniciativas deste tipo ou xente que partillase estas inquedanzas. De feito, creo lembrar que só había dúas cooperativas de consumo responsábel, Árbore en Vigo, e O Bandullo Ecolóxico en Lugo, e agora xa hai unha en cada cidade. Sinto que en Galiza chegamos un bocado tarde a nivel de conciencia, tivemos un menor poder para xerar alternativas ao consumismo no momento no que en outros lugares estaban nacendo moitas alternativas.

Vostede coñece os movementos de Euskadi e Cataluña, que, se cadra, están mellor vertebrados que o galego. Pensa que, tal vez, o minifundismo neste eido -que haxa unha chea de, por exemplo, cooperativas distintas, asociacións, organizacións- teña empequenecido as alternativas á sociedade de consumo no noso país?

Non creo que se trate diso. Non é cuestión de medrar, senón que é bo crear unha cooperativa, por exemplo, en cada vila, en cada cidade ou en cada barrio. De feito, sei que aquí se está a crear unha coordinadora para todas as cooperativas, unha iniciativa que xa funciona en Cataluña, por exemplo, e que ten moitas vantaxes a nivel práctico -facer pedimentos comúns, traballar xuntas, etc-, máis que a nivel de conexións locais. Non é cuestión de crear grandes estruturas, porque o pequeno tamén é fermoso e chegan a facerse contactos máis humanos, hai unha comunicación e unha interacción diferente. De feito, en Cataluña, por exemplo, hai moitas cooperativas que poñen un límite de familias -unidades de convivencia que participan-, por exemplo, unhas 50, 150 ou 200... porque cunha distancia menor entre os integrantes conséguese un maior grao de participación, as persoas coñécense máis e trabállase mellor a nivel de coordinación. O importante é multiplicar as pequenas cooperativas, pero tamén é bo que se coordinen e traballen entre elas, pero sempre sen crear grandes estruturas, que, ao meu ver, non son necesarias.

Cando se fala de consumo responsábel, consciente, adoita verse como un sacrificio, como a necesidade imposta de renunciar a moitas cousas materiais no día a día. Que lle diría á xente que pensa isto?

Eu sempre falo da miña experiencia, e penso que cando algo che gusta de veras, dedicas tempo e diñeiro a desenvolvelo, a facelo, só polo feito de que gozas facéndoo. Calquera escusa é boa cando non hai interese por facer estas cousas, e non estou falando dende un punto de vista moralista. Eu todas as terzas feiras vou facer a compra á cooperativa, vexo xente coñecida, falamos das nosas vidas, imos tomar un viño... algo que non podería atopar no supermercado.

Hoxe en día mudamos de coche cada cinco ou seis anos, mentres pasamos dos alimentos sans, porque son máis caros, e mercamos comida de "todo a cen". Pero hai quen non ten coche, ou sigue mantendo o seu coche vello e come alimentos sans. Hai cousiñas que se poden facer na casa, como por exemplo o xabrón ou o iogur, pero é algo que se fai por afección e desfrutando, porque rouba moitas horas e moito traballo, pero produce satisfacción e crea produtos de máis calidade. Neste sentido, eu diría que o importante é facer todo isto buscando o pracer persoal, estando a gusto.

Isto todo dándolle unha dimensión individual, non colectiva, porque logo de fondo hai unha serie de problemas políticos patentes, como por exemplo e entre outras cousas, as eivas da PAC (Política Agraria Común), que terminan por encarecer os alimentos ecolóxicos e por incentivar as distribucións a gran escala, que acaban sendo máis baratas.

Fálenos un chisco de Consumir menos, vivir mellor

Pois no libro hai distintas partes, unha máis informativa que axuda a entender o por que das cousas -como por exemplo, por que os alimentos ecolóxicos son máis caros; unha parte con ideas prácticas; e unha outra con contactos. Na parte introdutoria fálase da situación actual da nosa sociedade na era da globalización económica, na que se promulgou a fe polo crecemento económico e tecnolóxico, e nela se baseou a idea de progreso. Ao tempo, fóronse apagando outros factores de fondo, como o ecoloxismo social que non pensa no crecemento; e comezaron a desenvolverse conceptos como o desenvolvemento sustentábel ou a reciclaxe, entre outras cousas, que só serviron para maquillar un sistema absurdo e irracional, porque ninguén se dedicou aínda a educar para reciclar na nosa sociedade. Este libro nace da liña crítica contra o capitalismo e a ideoloxía do crecemento, e apunta cara unha economía alternativa na que todo o mundo pode participar, mais fuxindo das campañas que están a desenvolver ultimamente os gobernos -o estatal, os das Comunidades Autónomas e os locais-, no que responsabilizan aos individuos. Quero dicir, cúlpante a ti de deixar prendida unha lámpada, fante responsábel do cambio climático se non reciclas ou se acendes a calefacción todo o día, cando, no fondo, son problemas políticos. Están trasladando a súa responsabilidade ao individuo, facendo unha trampa importante que pretende despolitizar o asunto.

Por outro lado, ademais desta visión global, o libro contén dúbidas, dificultades coas que se pode atopar o lector ou lectora, ideas prácticas e moitos enderezos, emails, teléfonos de contacto de persoas, asociacións, cooperativas, empresas... que están traballando neste eido, e que poden servir de axuda.

No libro fala vostede desa gran trampa, das falsas alternativas que propón o sistema, dende a visión radical que quere impoñer.

Si, introdúcense unha serie de exemplos, coma o coche de baixo consumo e o plan renove, que se vende como unha axuda para os consumidores e tamén para o medio, cando no fondo non supón máis que un enorme gasto enerxético e de recursos, porque custa cartos tirar o coche vello e comercializar a distribuír o novo. Tamén se di que a saída á actual crise pasa por incentivar o consumo, ademais de aumentar o investimento en obras públicas, e ninguén fala doutras alternativas... Ou os lavalouzas, que se venden como aparatos que aforran auga e enerxía, cousa que resulta máis que dubidosa. Fronte a isto, hai outras cousas que se poden facer: fronte ao papel hixiénico reciclado, lavar o cu, que é aínda máis limpo; fronte a mercar un novo coche de baixo consumo, camiñar, e se non se pode, alongar a vida útil do teu coche de sempre ou empregar o transporte público; usar un pano de mesa de tela fronte a un de papel; comer froitas de tempada e do comercio local, no canto de kiwis de Nova Zelandia no verán, que veñen mesmo envasados en plástico, e percorren medio mundo para chegar ao consumidor; mercarlle a un artesán local o que haxa aquí, e mercar, por exemplo, en tendas de comercio xusto cousas que non se cultivan aquí, como o café ou o cacao. É mellor traballar media xornada e poder gozar doutras cousas, que dobrar horas e encadear días de choio; pode ser igual de interesante, se cadra, viaxar ao Courel e descubrir partes do teu país que non coñecías nun mes e medio, por exemplo, que matarte a traballar para aforrar e viaxar ao Brasil unha semana... Se cadra merece a pena mercar produtos ecolóxicos nas cooperativas, coñecendo xente e comendo máis san, máis saboroso e gañando saúde. Nelas podes mercar tamén a carne, que comerás menos veces á semana, ao mellor que a que atopas no súper por menos prezo, pero que é moito máis sa. Pero estes son só algúns exemplos.

Hai moitas alternativas, pero pensando sempre o consumo consciente, xusto, ético, non coma unha carga ou como unha obriga máis, senón como unha liberación persoal.


Traducción al castellano

Vino por Galiza, donde nació, para presentar su obra, en la que demuestra que la calidad de vida pode conseguirse a través del consumo consciente.

Toni Lodeiro estuvo en Galiza presentando su libro Consumir menos, vivir mejor. Ideas prácticas para un consumo más consciente, un volumen de casi 500 páginas que recoge cientos de alternativas para hacer una vida más saludable, respectuosa con el medio y práctica, ligada a un consumo responsable.

Aunque podría emplearse como un manual de consulta donde resolver dudas, tirar ejemplos o ideas para hacer una vida más satisfactoria y sencilla, hay quien lo tiene como libro de cabeceira y lo leyó enteiriño, recogiendo los consejos más pequeños y los mayores.

El libro va por la segunda edición (mércase en librarías y en la web de la Editorial Txalaparta, y, además, pode descargarse de balde y en .pdf aquí) y quiere, según Lodeiro, hacer saber que es bien donado vivir mejor. Pero siempre que se desee, que se pongan en práctica, con ganas, una serie de consejos que nos permitan vivir sin depender en exceso de unos recursos ya sobreexplotados. La idea es no convertirse en salvadores de nadie, no juzgar, sino trabajar por una vida mejor, desde el placer, pensando que nadie va a mudar las cosas por nudos, y pensar que "el que es bueno para mí, y bueno para todo el mundo".

Vieiros: Un libro tan extenso (son casi 500 páginas) pode emplearse cómo manual de consulta para tirar de él ideas concretas, o pode leerse entero...

Toni Lodeiro: Pode, porque es muy fácil de leer, por el lenguaje sencillo que emplea. No sólo pode ser tomado como un libro de consulta, aunque también, porque se pueden consultar, puntualmente, ideas sobre hixiene, ahorro de energía, viajes... Cualquier página del libro pode leerse incluso en el retrete, poco a poco, sin necesidad de leerlo entero.

En que se basó para escribirlo? En sus experiencias?

Sí, más bien en mis vivencias. Hay bastantes años llegué a la conclusión de que se podía vivir con menos y mejor. Había, y aún hay, cientos, por no decir miles, de ideas prácticas, empresas, asociaciones, iniciativas interesantes, propuestas... gente haciendo cosas con optimismo, de manera positiva y acuerde con sus valores. Sólo precisamos una pequeña idea, un ejemplo, dar una herramienta y acercar información de manera positiva.

Cuando usted marchó de Galiza, no existían este tipo de alternativas en el país?

Ahora es cuando están surgiendo. Cuando yo marché tenía 25 años, y hice el que se pode llamar una migración cultural, porque en Galiza, en aquella altura -hay cinco años- era complicado encontrar iniciativas de este tipo o gente que partillase estas inquedanzas. De hecho, creo recordar que sólo había dos cooperativas de consumo responsable, Árbol en Vigo, y La Barriga Ecológica en Lugo, y ahora ya hay una en cada ciudad. Siento que en Galiza llegamos un bocado tarde a nivel de conciencia, tuvimos un menor poder para generar alternativas al consumismo en el momento en el que en otros lugares estaban naciendo muchas alternativas.

Usted conoce los movimientos de Euskadi y Cataluña, que, a lo mejor, están mejor vertebrados que el galego. Piensa que, tal vez, el minifundismo en este campo -que haya un montón de, como por ejemplo, cooperativas distintas, asociaciones, organizaciones- tenga empequenecido las alternativas a la sociedad de consumo en nuestro país?

No creo que se trate de eso. No es cuestión de crecer, sino que es bueno crear una cooperativa, como por ejemplo, en cada venirla, en cada ciudad o en cada barrio. De hecho, sé que aquí se está a crear una coordinadora para todas las cooperativas, una iniciativa que ya funciona en Cataluña, como por ejemplo, y que tiene muchas ventajas a nivel práctico -hacer demandas comunes, trabajar juntas, etc-, más que a nivel de conexiones locales. No es cuestión de crear grandes estructuras, porque el pequeño también es hermoso y llegan a hacerse contactos más humanos, hay una comunicación y una interacción diferente. De hecho, en Cataluña, como por ejemplo, hay muchas cooperativas que ponen un límite de familias -unidades de convivencia que participan-, como por ejemplo, unas 50, 150 o 200... porque con una distancia menor entre los integrantes se consigue un mayor grado de participación, las personas se conocen más y se trabaja mejor a nivel de coordinación. El importante es multiplicare las pequeñas cooperativas, pero también es bueno que se coordinen y trabajen entre ellas, pero siempre sin crear grandes estructuras, que, a mi ver, no son necesarias.

Cuando se habla de consumo responsable, consciente, suele verse como un sacrificio, como la necesidad impuesta de renunciar la muchas cosas materiales en el día a día. Que le diría a la gente que piensa esto?

Yo siempre hablo de mi experiencia, y pienso que cuándo algo te gusta a fe mía, dedicas tiempo y dinero a desarrollarlo, a hacerlo, sólo por el hecho de que disfrutas haciéndolo. Cualquier excusa es buena cuando no hay interés por hacer estas cosas, y no estoy hablando desde un punto de vista moralista. Yo todas las tercias ferias voy a hacer la compra a la cooperativa, veo gente conocida, hablamos de nuestras vidas, vamos a tomar un vino... algo que no podría encontrar en el supermercado.

Hoy en día mudamos de coche cada cinco o seis años, mientras pasamos de los alimentos sanos, porque son más caros, y mercamos comida de "todo a todo correr". Pero hay quien no tiene coche, o sigue manteniendo su coche viejo y come alimentos sanos. Hay cousiñas que se pueden hacer en la casa, como como por ejemplo el xabrón o el iogur, pero es algo que se hace por afición y desfrutando, porque roba muchas horas y mucho trabajo, pero produce satisfacción y crea productos de más calidad. En este sentido, yo diría que el importante es hacer todo esto buscando el placer personal, estando a gusto.

Esto todo dándole una dimensión individual, no colectiva, porque después de hondo hay una serie de problemas políticos patentes, como como por ejemplo y entre otras cosas, los defectos de la PAC (Política Agraria Común), que terminan por encarecer los alimentos ecológicos y por incentivar las distribuciones a gran escala, que acaban siendo más baratas.

Nos hable un pedazo de Consumir menos, vivir mejor

Pues en el libro hay distintas partes, una más informativa que ayuda a entender lo por que de las cosas -como como por ejemplo, por que los alimentos ecológicos son más caros; una parte con ideas prácticas; y una otra con contactos. En la parte introdutoria se habla de la situación actual de nuestra sociedad en la era de la globalización económica, en la que se promulgó la fe lo pones crecimiento económico y tecnológico, y en ella se basó la idea de progreso. Al tiempo, se fueron apagando otros factores de fondo, como el ecoloxismo social que no piensa en el crecimiento; y comenzaron a desarrollarse conceptos como el desarrollo sustentábel o la reciclaxe, entre otras cosas, que sólo sirvieron para maquillar un sistema absurdo e irracional, porque nadie se dedicó aún a educar para reciclar en nuestra sociedad. Este libro nace de la línea crítica contra el capitalismo y la ideología del crecimiento, y apunta cara una economía alternativa en la que todo el mundo pode participar, mas huyendo de las campañas que están a desarrollar ultimamente los gobiernos -el estatal, los de las Comunidades Autónomas y los locales-, en el que responsabilizan a los individuos. Quiero decir, te culpan la ti de dejar prendida una lámpara, te hacen responsable del cambio climático si no reciclas o se enciendes la calefacción todo el día, cuando, en el hondo, son problemas políticos. Están trasladando su responsabilidad al individuo, haciendo una trampa importante que pretende despolitizar el asunto.

Por otro lado, además de esta visión global, el libro contiene dudas, dificultades con las que se pode encontrar el lector o lectora, ideas prácticas y muchas direcciones, emails, teléfonos de contacto de personas, asociaciones, cooperativas, empresas... que están trabajando en este campo, y que pueden servir de ayuda.

En el libro habla usted de esa gran trampa, de las falsas alternativas que proponen el sistema, desde la visión radical que quiere imponer.

Sí, se introducen una serie de ejemplos, como el coche de bajo consumo y el plan renueve, que se vende como una ayuda para los consumidores y también para el medio, cuando en el hondo no suponen más que un enorme gasto enerxético y de recursos, porque cuesta cartos tirar el coche viejo y comercializar a distribuir el nuevo. También se dice que la salida a la actual crisis pasa por incentivar el consumo, además de aumentar la inversión en obras públicas, y nadie habla de otras alternativas... O los lavalouzas, que se venden como aparatos que ahorran agua y energía, cosa que resulta más que dudosa. Frente a esto, hay otras cosas que se pueden hacer: frente al papel hixiénico reciclado, lavar el culo, que es aún más limpio; frente a mercar un nuevo coche de bajo consumo, caminar, y si no se pode, alongar la vida útil de tu coche de siempre o emplear el transporte público; usar un paño de mesa de tenerla frente a uno de papel; comer frutas de temporada y del comercio local, en vez de kiwis de Nueva Zelandia en verano, que vienen mismo envasados en plástico, y recorren medio mundo para llegar al consumidor; mercarlle a un artesán local lo que haya aquí, y mercar, como por ejemplo, en tiendas de comercio justo cosas que no se cultivan aquí, como el café o el cacao. ES mejor trabajar media jornada y poder disfrutar de otras cosas, que doblar horas y encadear días de negocio; pode ser igual de interesante, a lo mejor, viajar al Courel y descubrir partes de tu país que no conocías en un mes y medio, como por ejemplo, que matarte a trabajar para ahorrar y viajar al Brasil una semana... A lo mejor merece la pena mercar productos ecológicos en las cooperativas, conociendo gente y comiendo más sano, más delicioso y ganando salud. En ellas puedes mercar también la carne, que comerás menos veces a la semana, al mejor que la que encuentras en el súper por menos precio, pero que es mucho más sana. Pero estos son sólo algunos ejemplos.

Hay muchas alternativas, pero pensando siempre el consumo consciente, justo, ético, no como una carga o como un deber más, sino como una liberación personal.
 

http://www.vieiros.com/nova/71690/fannos-responsabeis-do-cambio-climatico-se-non-reciclamos-cando-hai-un-problema-politico-de-fondo
 
Más información:


Si quieres contribuir a que Kaos en la Red pueda seguir publicando artículos como este, puedes hacer tu donación en:
Paypal (seguro y permite diferentes formas de pago)
Microdonación de 2 euros
Donación de importe libre


Comentarios (1)

#1.- la informacion y la cultura es fundamental.

11|02-02-2009 13:15

me parece interesantisimo el concepto y la idea la cultura es fundamental para no dejarnos engañar por el capitalismo y por la monarquia bancoparlamentaria que tenemos .http://revolucionanarkosocial.blogspot.com/.
cultura libre y subencionada ya .
¿por cierto estos libros no los anuncian en la fnac por ejemplo por que ?

Valoración: 0    |  Avisar provocación

La inserción de comentarios en esta noticia está desactivada

Más información en Kaos en la Red
Ecología Galiza

Col-lectiu Kaos en la Red - Carrer Ramón Llull 132 Terrassa, el Vallés Occidental (Paísos Catalans)